ตอนที่ 202 เจ้าอย่าโทษข้าเลย จะโทษก็ต้องโทษซูเมิ่งจู๋กับเสวี่ยเช่อหาน

ลู่ฟ่างเพิ่งจะผลักนางออก ปากแผลกลับปริแตกกะทันหัน ร่างเอียงวูบ ล้มกระแทกกลับลงไปบนเตียง

เสิ่นเมิ่งเหยากำมีดแน่นยืนอยู่ข้างเตียง

หน้าอกของลู่ฟ่างกระเพื่อมขึ้นลงสองสามครา เลือดไหลทะลักออกมาจากหัวไหล่และแขนไม่ขาดสาย ฟูกที่นอนถูกย้อมจนชุ่มโชกอย่างรวดเร็ว

นางตกใจกลัวจนถอยหลังไปหนึ่งก้าว

ลู่ฟ่างบนเตียงยกมือขึ้น ชี้หน้านาง

“เจ้า...”

วาจายังมิทันสิ้น แขนของเขาก็ตกลงแล้วหมดสติไป

เสิ่นเมิ่งเหยาจ้องมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง

นางรื้อค้นเอาเงินทองของลู่ฟ่าง รวมทั้งเสื้อผ้าหนา ๆ ไม่กี่ตัวและกริชอีกหนึ่งเล่มยัดใส่ห่อผ้าทั้งหมด

กระบี่ประจำกายเล่มนั้นของลู่ฟ่างสะดุดตาเกินไป นางมิกล้าหยิบไป