ตอนที่ 173 ถึงอย่างไรพี่สะใภ้ก็ดูแลเรื่องกินอยู่ ใช้แซ่ซูตามนางก็ไม่ขาดทุน

ซูเมิ่งจู๋วางแป้งยัดไส้ถั่วแดงหนึ่งชิ้นกับแป้งยัดไส้พริกไทยเกลือหนึ่งชิ้นลงในจาน

“กินเสร็จแล้วไปช่วยยกกระดาษไขด้วย”

เสวี่ยเช่อหย่วนกัดแป้งยัดไส้ถั่วแดงก่อน

แป้งกรอบร่วงกราวเต็มตัว

เขาก้มมองดู แล้วรีบเอามือรองไว้

เสวี่ยเยี่ยนเดินเข้าประตูมาวางตะกร้า เห็นแล้วถึงกับขมวดคิ้ว

“เจ้าหัดพิถีพิถันหน่อยได้หรือไม่ ธัญพืชจะทิ้งขว้างไม่ได้”

ซูเมิ่งจู๋ดึงถาดอบออกมา พลางเอ่ยถามถึงสถานการณ์บนถนนหลวง

พ่อของชุนเถากับชุนซิ่งกลับมาแล้ว ทั้งสองคนทำงานคล่องแคล่วลูกค้าสัญจรไปมาก็มาก ของที่นำไปจึงขายหมดเกลี้ยง

เสวี่ยเยี่ยนยังพูดไม่ทันจบ ซูเมิ่งจู๋ก็เอ่ยขึ้นมาอีกเรื่องหนึ่งก่อน