ตอนที่ 172 คนยังเป็นคนเดิม เพิ่มเติมคือความสามารถ

“จริงนะ พี่สาวต้องระวังตัวด้วย นายร้อยลู่พอได้ยินเรื่องทองคำ ทั้งคนก็เปลี่ยนไปเลย เขายังคอยซักไซ้ไม่หยุดว่านายร้อยเสวี่ยรู้มากเท่าใด ข้ารู้สึกเสมอว่าพวกเขาทั้งสองคนล้วนวิปริตยิ่งนัก”

ซูเมิ่งจู๋ไม่ได้ส่งเสียง

เสิ่นเมิ่งเหยาแปดเก้าส่วนคงเกิดใหม่แล้วจริง ๆ

นางคงพอรู้ว่าชาติก่อนเกิดอะไรกันขึ้นบ้าง แต่ก็จำได้ไม่ครบถ้วน ทำได้เพียงอาศัยความทรงจำอันกระจัดกระจายพุ่งชนไปข้างหน้า

ลู่ฟ่างจะเชื่อเรื่องขุมทรัพย์หรือไม่นั้นหาใช่เรื่องสำคัญไม่

ขอเพียงเขาเพ่งเล็งเสวี่ยเช่อหาน ก็อาจลงมือในที่ลับได้

เสิ่นเมิ่งเถียนยกชามขึ้น กลืนลงคอทีละคำ ๆ

“คำพูดเมื่อคืน เจ้าไม่ได้บอกคนอื่นใช่หรือไม่”

“ไม่ได้บอกเจ้าค่ะ”

“วันหน้าก็อย่าได้เอ่ยถึงอีก โดยเฉพาะห้ามให้ลู่ฟ่างจับได้เด็ดขาดว่าเจ้าแอบฟัง”