ตอนที่ 174 ย่า เถ้าแก่ไร้มโนธรรมคนนั้นก็คือท่านพ่อของข้า

“พวกมันฟังคำสั่งข้า มิแน่ว่าจะฟังคำสั่งเจ้า”

“เช่นนั้นเจ้าก็สั่งให้พวกมันเลือกกัดซุนอวิ่นหลี่สักสองสามทีสิ”

คนทั้งหลายพากันเดินออกจากประตูรั้วบ้าน

เสวี่ยเยี่ยนโมโหจนวิ่งตามมาถึงริมประตู

“พวกเจ้าอย่าได้วางมวยกันเล่า”

เสียงของเสวี่ยเช่อหย่วนลอยแว่วกลับมาจากที่ไกล ๆ

“พวกเราไปพูดคุยด้วยเหตุผล หากไม่มีผู้ใดฟังเหตุผลค่อยลงมือ”

เสวี่ยเยี่ยนหันหลังเดินกลับมา คว้ากระดาษไขปึกหนึ่งมามัด ทว่ามัดถึงสองครั้งก็ยังไม่แน่นหนา

“ท่านพ่อของข้าสมควรโดนจริง ๆ เขาคงคิดไว้นานแล้วกระมังว่าหากตนเองขยับเขยื้อนไม่ได้ขึ้นมา ก็จะให้พวกเราสหายคอยรับเคราะห์คอยเลี้ยงดูเขา”

“เจ้าไม่อยากไปก็มิต้องไป”