ตอนที่ 137 ข้ายังมีเรี่ยวแรง หาได้เท่าใดก็เอาเท่านั้น

“จะเป็นเช่นนั้นไปได้อย่างไรกัน” ภรรยาหงเอ้อร์เฉียงโบกไม้โบกมือเป็นพัลวัน “เจ้าเต็มใจสอนพวกเรา ข้ายังเฝ้ารอแทบไม่ไหวเสียด้วยซ้ำ”

นางตะโกนข้ามรั้วเข้าไปในลานบ้านตนเอง

“หนีชิว อย่าเล่นโคลนแล้ว ไปหยิบถั่วแขกตากแห้งที่ท่านยายของเจ้าส่งมาใส่มาเต็มตะกร้าไป”

เด็กชายวัยห้าหกขวบคนหนึ่งชะโงกหน้าออกมาจากหลังเรือน บนใบหน้าเปรอะเปื้อนโคลน ในมือยังกำไส้เดือนที่ขุดขึ้นมาตัวหนึ่งไว้แน่น

“ท่านแม่ เอาเท่าไรขอรับ”

“หยิบมามากหน่อย”

หนีชิวโยนไส้เดือนทิ้ง ล้างมือล้างไม้แล้วกอดตะกร้าไม้ไผ่ใบเล็กวิ่งออกมาอย่างรวดเร็ว

ในตะกร้าไม้ไผ่บรรจุถั่วแขกตากแห้งเอาไว้ แม้ดูไม่สะดุดตา ทว่ากลับเป็นผักสดที่หาได้ยากยิ่งในฤดูหนาว

แช่น้ำอุ่นให้พองตัวแล้วนำไปตุ๋นรวมกับเนื้อหมู พอดูดซับน้ำแกงมันย่องเข้าไปจนชุ่มฉ่ำแล้วยังหอมกว่าถั่วแขกสดเสียอีก

ภรรยาหงเอ้อร์เฉียงยื่นตะกร้าข้ามมา “นี่ตระกูลฝ่ายแม่ข้าส่งมาให้ ถั่วแขกตากแห้งต้มเนื้ออร่อยที่สุด ข้ารู้ว่าบ้านเจ้าต้มเนื้อกินบ่อย ๆ เอาไปลองชิมดูเถิด”