เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เช้าตรู่วันที่สอง มันฝรั่งเกวียนสุดท้ายก็ถูกลากกลับมาจากในไร่
ซูเมิ่งจู๋บัญชาการคนในบ้านให้ขนมันฝรั่งลงไปไว้ในห้องใต้ดิน
“ส่วนที่เก็บไว้ทำพันธุ์อย่าเอาไปปนกันไว้ข้างใน แยกเอาไปวางไว้ข้างในสุด”
“ได้เลยขอรับ!”
เสวี่ยเช่อหย่วนก้มเอวยกเข่งหัวพันธุ์มันฝรั่งขึ้นมาหนึ่งเข่ง ใต้เท้าไม่ทันระวัง เกือบจะถูกมันฝรั่งที่กลิ้งหล่นลงมาสะดุดล้ม
เขารีบยันกำแพงไว้ แล้วหัวเราะออกมาเองก่อน
“เมื่อก่อนหิวจนฝันว่าอยากจะตกลงไปในกองธัญพืช ตอนนี้กลับถูกธัญพืชสะดุดขาเข้าจริง ๆ”
เสวี่ยหนิงส่งเข่งอยู่ด้านบน ได้ยินคำนี้ก็หัวเราะเช่นกัน
“เช่นนั้นคืนนี้พี่ก็ไปนอนในห้องใต้ดินสิ อยากกินกี่หัวก็กินเท่านั้นหัว”
“มันฝรั่งดิบมีอะไรกันน่ากิน?” เสวี่ยเช่อหย่วนไม่มีทางยอม “หากเป็นมันฝรั่งเขี้ยวหมาป่าที่พี่สะใภ้ทำ ข้ากินรวดเดียวได้ถึงสองชามใหญ่เชียวละ”