ตอนที่ 138 หากอ้าปากใส่ร้ายคน ก็ต้องรับโทษเช่นกัน

ซูเมิ่งจู๋กวาดสายตามองคนผู้นั้นแวบหนึ่ง พลันยกมือปิดจมูกแล้วถอยหลังไปครึ่งก้าว

เจ้าหน้าที่ผู้นั้นชะงักงัน “เจ้าทำอะไรกัน”

“ไม่มีอะไรกัน” ซูเมิ่งจู๋มีสีหน้าจริงจัง “เพียงแต่จู่ ๆ ก็ได้กลิ่นประหลาดสายหนึ่ง”

“กลิ่นประหลาดอะไรกัน”

“คล้ายกับว่ารักแร้ของคนฟันเหลืองปากเหม็นขึ้นสนิม กลิ่นลอยมาแต่ไกลจนแทบจะรมคนให้ตายได้” นางกะพริบตา “หากท่านไม่เชื่อ มิสู้ลองดมดูเองเถิด”

นอกประตูเงียบสงัดลงชั่วขณะ

จากนั้นก็มีคนกลั้นไม่อยู่ หลุดขำพรืดออกมา

เจ้าหน้าที่ผู้นั้นก้มศีรษะลงดมแขนเสื้อตนเอง ยิ่งดมก็ยิ่งรู้สึกว่าสายตาของคนรอบข้างดูผิดแปลกไป

ผู้ใหญ่บ้านรีบกระแอมไอขึ้นมาคำหนึ่ง

“ภรรยาซู อย่าได้เหลวไหล”