ตอนที่ 132 คนกับสุนัขเดินคนละทาง ท่านป้าอย่างข้ามีความเป็นอยู่ที่ดีกว่าเจ้าเป็นไหนๆ

“เมื่อครู่ข้าได้ยินเจ้าแช่งให้ภรรยาซูปวดท้องชัด ๆ ซ้ำยังแช่งให้นางตายไม่ดีอีก”

เสิ่นเมิ่งเหยาหน้าเปลี่ยนสี ยื่นมือหมายจะแย่งตุ๊กตาผ้ากลับคืนมา

“ส่งคืนมาให้ข้านะ”

ภรรยาคนขายเนื้อซ่งตาไว มือไวยิ่งกว่า ซ่อนตุ๊กตาผ้าไว้ด้านหลังทันที

“จะร้อนใจอะไรกัน ในเมื่อเป็นเพียงของเล่นชิ้นหนึ่ง ให้ทุกคนดูสักสองตากจะเป็นไรไปเล่า”

เสิ่นเมิ่งเหยาพยุงขอบเตียงหมายจะก้าวลงพื้น ทว่าขาข้างที่เจ็บเพิ่งแตะถูกพื้นดิน ก็เจ็บปวดจนต้องสูดหายใจเข้าลึก

แววตาสับสนลนลานของนางแทบจะซ่อนไว้ไม่อยู่

ซูเมิ่งจู๋ไม่แสร้งทำเป็นปวดท้องอีกต่อไป

เดินตรงเข้ามาข้างเตียง

“ดูสารรูปยากจนข้นแค้นน่าเวทนาของเจ้าสิ ข้าชักอยากจะถามลู่ฟ่างดูจริง ๆ ว่าให้เจ้าทนใช้ชีวิตยากลำบากอะไรกัน ถึงได้ทำให้เจ้าคอยจ้องแต่เรือนข้าทั้งวันทั้งคืน ต้องมาหาตัวตนบนตัวข้าให้จงได้เยี่ยงนี้”