ตอนที่ 131 ข้าไม่สนว่าเจ้าจะชื่อเสิ่นเมิ่งจู๋หรือซูเมิ่งจู๋ ไปตายให้หมด

เสิ่นเฟยตวาดเสิ่นหยาง “อย่าเอะอะไปเลย ไปบอกลาท่านแม่เถอะ”

ซูเมิ่งจู๋แค่นหัวเราะ หมุนกายเดินจากไปทันที

ยามก้าวพ้นประตูรั้วบ้านเหยาเยวี่ยนมู่ นางยังคงได้ยินเสียงเสิ่นหยางร้องไห้ตะโกนอยู่ข้างใน

“นางไม่ใช่คนตระกูลเสิ่นของพวกเราเสียหน่อย”

ซูเมิ่งจู๋เอ่ยขึ้นโดยไม่หันกลับไปมอง “เดิมทีข้าก็ไม่ใช่คนตระกูลเสิ่นของพวกเจ้าอยู่แล้ว มิได้เคยใช้ชีวิตร่วมกันเสียหน่อย ยามที่พวกเจ้าเสวยสุขเยี่ยงนายน้อยอยู่ในเมืองหลวงกลับมิเคยจดจำข้าได้เลย”

เสิ่นเมิ่งเถียนยืนอยู่ข้างประตูมองตามแผ่นหลังของนาง ในแววตาเต็มไปด้วยความอิจฉา

นางมิเคยพบเห็นสตรีเช่นนี้มาก่อน

รูปร่างหน้าตาดูบอบบางอ่อนแอแท้ ๆ ทว่าวาจาที่เอ่ยออกมากลับร้ายกาจยิ่งกว่านางปากจัดในหมู่บ้านเสียอีก

ผู้ใดด่าว่านาง นางก็สามารถด่าสวนกลับไปได้ในทันใด

บุรุษร่างราวกับเจดีย์เหล็กผู้นั้นมองดูน่ากลัว ทว่าตั้งแต่ต้นจนจบกลับคอยยืนอยู่ด้านหลังนางเสมอ