ตอนที่ 129 หยางกุ้ยหงตายแล้ว

เสวี่ยเช่อหย่วนกลับพึมพำอยู่ด้านข้าง “แต่งออกไปใกล้แล้วมีประโยชน์อะไรกัน แต่งออกไปก็เป็นคนบ้านอื่นแล้ว”

เสวี่ยหนิงถลึงตาใส่เขา “พี่สอง ท่านพูดจาให้ฟังรื่นหูหน่อยมิได้หรือ”

“ข้าพูดความจริงนี่” เสวี่ยเช่อหย่วนคีบเต้าหู้ขึ้นมาคำหนึ่ง “ทว่ากับข้าวที่พี่สะใภ้ทำอร่อยถึงเพียงนี้ ต่อให้แต่งไปสุดหล้าฟ้าเขียว ก็ต้องเร่งเกวียนวัวกลับมากิน”

เสวี่ยเช่อหานเงยหน้ามองเขา

เสวี่ยเช่อหย่วนรีบก้มหน้าลงทันควัน ตั้งหน้าตั้งตากอบข้าวเข้าปาก

ทหารชั้นผู้น้อยหลายนายกินเสร็จแล้วเตรียมจะจากไป

ซูเมิ่งจู๋มอบซอสเนื้อพริกให้พวกเขาทุกคนคนละหนึ่งไห

ตลอดหนึ่งวันครึ่งหลังจากนั้น

คนตระกูลเสวี่ยแทบไม่มีผู้ใดว่างเว้น

ในแปลงดินเหลือมันฝรั่งเพียงไม่กี่ร่องสุดท้าย คนตระกูลเสวี่ยจึงลงแปลงแต่เช้าตรู่