กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“มันฝรั่งที่เศรษฐีในเมืองบริวารปลูก ดูเหมือนหนึ่งหมู่จะได้ผลผลิตเพียงเจ็ดแปดร้อยจินเท่านั้น”
“เช่นนั้นเมล็ดพันธุ์มันฝรั่งของภรรยาซูก็มิใช่ดียิ่งกว่าของบ้านเศรษฐีหรอกหรือ”
เหล่าครอบครัวทหารต่างพากันอิจฉายิ่งนัก
ยามที่ซูเมิ่งจู๋พาเสวี่ยหนิงและเสวี่ยเช่อหย่วนเดินเข้าไป
บ้านของพ่อค้าหมูซ่งก็เก็บเกี่ยวไปได้เกินครึ่งหมู่แล้ว
ภรรยาคนขายเนื้อซ่งเห็นนางจึงรีบเช็ดโคลนบนมือ ยิ้มแย้มเดินเข้ามาต้อนรับ
“ภรรยาซู เจ้ามาได้จังหวะพอดิบพอดี”
นางหยิบเนื้อหมูกับหัวใจหมูที่วางอยู่ในตะกร้าส่งมาให้
“มอบให้เจ้าน่ะ” ภรรยาคนขายเนื้อซ่งเอ่ย “หากมิใช่เจ้าขายต้นกล้ามันฝรั่งให้บ้านเรา ปีนี้ครอบครัวเราคงยังไม่รู้ว่าจะต้องทนทุกข์ยากอีกเท่าใด เนื้อพวกนี้มิใช่อะไรกัน เจ้าอย่าได้รังเกียจว่ามันน้อยไปเป็นอันขาด”
“นี่น่ะหรือน้อย”