ตอนที่ 126 รอดก็ตื่น ตายก็ฝัง

เสิ่นเมิ่งเหยาจ้องมองนางด้วยความเคียดแค้น

“เจ้าปล่อยข้า อย่าได้ใจไปหน่อยเลย”

“ข้ามีอะไรกันให้ต้องได้ใจกัน” ซูเมิ่งจู๋ยังคงลากนางเดินเข้าไปในเรือนต่อ “ข้าก็แค่ปลูกธัญพืชไม่กี่หมู่ กินอิ่มขึ้นมาหน่อย สวมใส่ให้อบอุ่นขึ้นมานิด

กลับเป็นเจ้าที่เป็นถึงภรรยานายร้อย ที่บ้านไม่ขาดแคลนทั้งเสบียงไม่ขาดแคลนทั้งเงินทอง แต่กลับทนเห็นผู้อื่นอยู่ดีมีสุขไม่ได้ เจ้าว่าตัวเจ้าว่างมากจนหาเรื่องใส่ตัวใช่หรือไม่”

เสิ่นเมิ่งเหยาดิ้นรนรุนแรงยิ่งขึ้น

หลังจากเสียนางไร้เรี่ยวแรงไปทั้งร่าง ไหนเลยจะสู้แรงของซูเมิ่งจู๋ได้

ซูเมิ่งจู๋ฝืนลากนางมาจนถึงข้างธรณีประตู

หัวหน้ากองโจวถอนลูกศรของคนที่สองออกมาแล้ว

เสียงกรีดร้องโหยหวนยังไม่ทันสิ้นสุดลง

หลูหมิ่นตกใจกลัวจนกรีดร้องติดต่อกัน