ตอนที่ 125 ที่แท้ "เจ็บนิดหน่อย" ของหัวหน้ากองโจวคือเจ็บร้อยล้านหน่อย

“เจ้าจะวู่วามไม่ได้” โม่เสี่ยวเหย่กล่าวเสียงเข้ม “พี่สะใภ้เคยบอกไว้ว่าห้ามฆ่าคนตามอำเภอใจ”

“พวกนางคิดจะทำลายธัญพืชไม่ใช่หรือ” เสี่ยวเตาเอียงคอ “ทำลายธัญพืช ทุกคนก็ต้องอดตาย พวกนางอยากให้คนตั้งมากมายตาย ข้าฆ่านางเพียงคนเดียว ย่อมถือว่าปรานีต่อนางมากแล้ว”

โม่เสี่ยวเหย่ถูกคำพูดของเขาตอกกลับจนพูดไม่ออก

ยามที่เด็กคนนี้เอ่ยปาก น้ำเสียงสงบราบเรียบยิ่งนัก ประหนึ่งการฆ่าคนมิได้ต่างจากการเหยียบมดแมลงตัวหนึ่งให้ตาย

ซูเมิ่งจู๋หันกลับมาพอดี เห็นพวกเขาสองคนยืนกระซิบกระซาบกันอยู่ในมุมมืด

“พวกเจ้ากำลังคุยอะไรกันหรือ”

เสี่ยวเตาหุบปากสนิท ซุกใบหน้าลงกับซอกคอของโม่เสี่ยวเหย่

โม่เสี่ยวเหย่เหลือบมองเขาแวบหนึ่ง จึงตอบกลับว่า

“เขาบอกว่าสายตาที่เสิ่นเมิ่งเหยามองท่านมันดูไม่ชอบมาพากล”

“นางมองข้าไม่ชอบมาพากลก็มิใช่เพิ่งมีแค่วันสองวัน” ซูเมิ่งจู๋กระชับเสื้อคลุมตัวนอก “หากนางเก่งกาจจริง คืนนี้คงไม่ลงไปนอนอยู่บนแผ่นประตูไม้ของบ้านหัวหน้ากองหรอก”