ตอนที่ 120 ดาบไม่ได้กรีดลงบนตัวเจ้า เจ้าก็ย่อมพูดส่งเดชได้

ยิ่งไอเสียงก็ยิ่งดังขึ้นเรื่อย ๆ ภายในโพรงอกยังส่งเสียงครืดคราวดั่งเสียงสูบลม

พี่สะใภ้หนิงตกใจจนถอยหลังไปหลายก้าว

“ท่านลุงโม่ติดโรคร้ายอะไรกันมาหรือ”

“ไม่รู้ว่าโรคอะไรกัน รู้แต่ว่าเพื่อหาทางรักษาและขอยาให้ท่านพ่อ ข้าถึงได้อับจนหนทางเช่นนี้” โม่เสี่ยวเหย่กล่าวอย่างเคร่งขรึม “ยามปกติไม่ไอ พอเห็นใครเข้าใกล้เกินไปก็ไอขึ้นมาทันที”

พี่สะใภ้หนิงเข้าใจความหมายได้ในทันที

นี่กำลังรังเกียจที่นางยืนจ้องข้าวของคนอื่นอยู่ที่นี่

ใบหน้าของนางพลันร้อนผ่าวขึ้นมา

รีบดึงหญิงอีกสองคนสาวเท้าจากไปอย่างรวดเร็ว

“ข้ายังต้องกลับไปเก็บเกี่ยวธัญพืช ไม่คุยแล้ว”

รอจนคนเดินไปไกลแล้ว ท่านลุงโม่จึงลดมือลงแล้วหยิบชามขึ้นมาตักข้าวคลุกผักก้อนโตพูนทัพพี