ตอนที่ 121 ข้าเป็นแม่แท้ๆ ของเจ้า ขายเจ้าแล้วจะทำไม

เสวี่ยเยี่ยนขอบตารื้อแดงพยักหน้ารับ น้ำเสียงแหบพร่าเล็กน้อย

“ข้าจำไว้แล้ว”

“เช่นนี้ถึงจะถูก” ซูเมิ่งจู๋คล้องแขนนาง “แต่ก่อนเจ้าอดทนยอมถอยให้ทุกเรื่อง ก็ไม่เห็นมีผู้ใดเวทนาเจ้า ต่อไปควรตอบโต้ก็ตอบโต้เสีย หากด่าสู้ไม่ได้ก็มาหาข้า ข้าเรื่องอื่นไม่เอาไหน แต่เรื่องด่าคนยังไม่เคยแพ้”

ความร้าวรานที่อัดแน่นอยู่ในอกแต่เดิม พลันถูกถ้อยคำนี้พัดสลายไปบ้าง

เสวี่ยเยี่ยนอดไม่ได้ที่จะแย้มยิ้ม

ทั้งสองเพิ่งจะเดินมาถึงละแวกบ้านท่านป้าหู ที่หน้าประตูลานบ้านก็มีเสียงร้องอุทานดังขึ้น

“นี่ไม่ใช่เสวี่ยเยี่ยนรึ”

ท่านป้าหูถือไม้กวาดอยู่ในมือ ยื่นคอยาวจ้องมองเสวี่ยเยี่ยนอยู่หลายครา

“ไอ้หยา เป็นเจ้าจริง ๆ ด้วย ไม่ได้กลับมากี่ปีแล้วเล่า ท่านแม่ของเจ้าคิดถึงเจ้ายิ่งนัก มักจะบ่นพร่ำต่อหน้าพวกเราอยู่เสมอ บอกว่าเจ้าแต่งงานไปอยู่ในเมืองจนแม้แต่ประตูบ้านก็ไม่ยอมเหยียบย่าง”

รอยยิ้มบนใบหน้าเสวี่ยเยี่ยนจางลงเล็กน้อย