ตอนที่ 118 ข้ารู้จักเจ้าเพียงคนเดียว จึงมาหาเจ้า

เสวี่ยหนิงรีบเอ่ยว่า “ในครัวยังมีข้าวเหลือของมื้อค่ำ อุ่นเสียหน่อยก็กินได้แล้ว”

“ข้าไม่เลือกกินหรอก”

ซูเมิ่งจู๋นึกขึ้นได้ว่าในครัวยังเหลือก้อนข้าวอยู่อีกสองสามก้อน จึงกำชับเสวี่ยเช่อหานเป็นพิเศษ “ท่านก็หยิบก้อนข้าวไปกินสักสองก้อนเถิด วุ่นวายมานานถึงเพียงนี้อย่าได้ปล่อยให้ท้องว่าง”

เสวี่ยเช่อหานขานรับคำหนึ่ง แล้วหันกายเดินไปทางห้องครัว

วันรุ่งขึ้นฟ้ายังไม่ทันสว่าง เขาก็พาแพทย์ทหารเฒ่าเคอมุ่งหน้าไปยังกองพันแนวหน้า

ท่านลุงโม่หยิบก้อนข้าวสองสามก้อนไปที่แปลงนา เสวี่ยหนิงจูงวัวเหลืองชราไปกินหญ้าบนลานหญ้าใกล้แปลงนา

ซูเมิ่งจู๋เคี่ยวโจ๊กข้าวฟ่างหม้อหนึ่ง แล้วยกชามเดินเข้าไปในห้องของเสวี่ยเช่อหย่วน

คนบนเตียงขนตาสั่นไหวเล็กน้อย

ซูเมิ่งจู๋วางชามโจ๊กลง น้ำเสียงราบเรียบ “ในเมื่อตื่นแล้วก็ลุกขึ้นมาเถิด ไยต้องแสร้งหลับด้วยเล่า”

เด็กหนุ่มผู้นั้นลืมตาขึ้น ยิ้มยิงฟันให้นาง