ตอนที่ 117 ปัญหาที่มองข้ามไป

นางหยิบพู่กันและกระดาษฝึกคัดอักษรของเสวี่ยเช่อหานมา แล้วเริ่มลงมือวาดบนโต๊ะ

“ภรรยา เจ้าวาดอะไรกันหรือ”

“เครื่องกะเทาะเมล็ดแบบมือหมุน” ซูเมิ่งจู๋ชี้ไปที่ภาพบนแผ่นไม้ “ยัดฝักข้าวโพดเข้าไปจากตรงนี้ ข้างในติดตั้งลูกกลิ้งที่มีซี่ตะปูไว้ท่อนหนึ่ง พอหมุนด้ามจับนี้ เมล็ดข้าวโพดก็จะถูกขัดหลุดออกมา ด้านล่างปูผ้าน้ำมันไว้ผืนหนึ่ง”

ท่านลุงโม่มองดูอยู่นาน แววตาค่อย ๆ เปลี่ยนจากสงสัยเป็นประหลาดใจ

“นี่... นี่คือวิธีผ่อนแรงในวิชาหลู่ปานรึ”

หัวใจของซูเมิ่งจู๋กระตุกวูบ ทว่าสีหน้ายังคงสงบนิ่งยิ่งนัก

“ข้าไม่เป็นวิชาหลู่ปานอะไรกันหรอก เพียงแต่คลับคล้ายคลับคลาว่าเคยเห็นที่ไหนมาก่อน เมื่อก่อนเคยเห็นคนทำของที่คล้าย ๆ กัน จึงจำโครงร่างคร่าว ๆ ได้บ้าง”

ท่านลุงโม่มิได้ซักไซ้ต่อ

เพียงใช้นิ้วมือทาบวาดไปตามรูปลูกกลิ้งและกรวยบนภาพ

“หากทำออกมาตามวิธีของเจ้า ย่อมช่วยผ่อนแรงคนไปได้มากโขจริง ๆ เพียงแต่ซี่เหล็กด้านในทำยากอยู่บ้าง ทั้งไม้ก็ต้องเลือกที่แข็งแรงทนทาน”