ตอนที่ 110 ข้านอนไม่หลับทุกวัน กลัวเพียงเจ้าจะไม่ได้กลับมา

พริบตาเดียวก็ใกล้ถึงช่วงเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วงอีกครา

พืชไร่ในนาเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเหลืองอร่ามทีละหย่อม ทว่าคนในหมู่บ้านกลับไม่มีความปีติยินดีในการเก็บเกี่ยวสักเท่าใด

คนที่ไปเกณฑ์แรงงานยังคงไม่กลับมาเสียที

ตามกำหนดเดิมพวกเขาควรจะถึงบ้านตั้งแต่เมื่อหนึ่งเดือนครึ่งก่อนแล้ว

ทว่าผู้คนเฝ้ารอวันแล้ววันเล่า ก็ยังคงไม่เห็นแม้แต่เงาคน

บรรดาสตรีในหมู่บ้านครัวเรือนทหารรวมกลุ่มอยู่ด้วยกัน

“คงไม่ได้เกิดเรื่องอันใดขึ้นกระมัง”

“ถุย ๆ ๆ อย่าได้เอ่ยวาจาอัปมงคลเช่นนี้”

“คนของที่ว่าการเมืองมิได้บอกไว้หรือ ในเหมืองแร่มีเรื่องให้ล่าช้าไปสองสามวัน ประเดี๋ยวก็กลับมาได้แล้ว”

“แต่นี่มันล่าช้ามานานเท่าใดแล้วเล่า”