ตอนที่ 111 อยู่ดีๆ จะแยกครอบครัวทำไม?

นางคิดว่าขอเพียงเกลี้ยกล่อมเสวี่ยต้าซานให้อยู่หมัด วันเวลาภายหน้าก็ยังคงใช้ชีวิตได้เหมือนเช่นเมื่อก่อน

แต่นางลืมไปว่าซูเมิ่งจู๋เป็นคนที่มีความคิดอ่านเด็ดเดี่ยวเป็นของตัวเองยิ่งนัก

ห้องครัวของเรือนใหม่กว้างขวางปลอดโปร่ง เตาไฟก่อขึ้นจากอิฐเขียว

เสวี่ยหนิงคอยจุดไฟ เป็นระยะ ๆ ก็เปิดฝาหม้อชำเลืองมองดูสักครา

หมูสามชั้นในหม้อตุ๋นจนเปื่อยนุ่ม เนื้อติดมันเคี่ยวจนน้ำมันซึมออกมา เนื้อไม่ติดมันดูดซับน้ำปรุงรสจนชุ่มฉ่ำ

หม้อด้านข้างกำลังผัดมันฝรั่งแผ่นโรยยี่หร่า

เสวี่ยหนิงยิ้มจนดวงตาโค้งเป็นรูปจันทร์เสี้ยว

“พี่สะใภ้ บุตรชายบ้านพ่อค้าหมูซ่งบอกว่าบ้านพวกเราเป็นลูกค้ารายใหญ่ของบ้านพวกเขา วันนี้ซื้อหมูสามชั้นรวดเดียวถึง 6 จินเลยนะเจ้าคะ”

ซูเมิ่งจู๋ได้ยินดังนั้นก็แย้มยิ้มเอ่ยว่า:

“พี่ใหญ่ของเจ้าชอบกินเนื้อ ท่านลุงโม่กับเสี่ยวเหย่ก็ชอบกินเช่นกัน เสี่ยวหย่วนกับท่านพ่อของเจ้าก็กินจุไม่เบา คนมากปริมาณย่อมต้องเพียงพอ”