ตอนที่ 109 เขาสามารถรับซูเมิ่งจู๋ไว้ข้างกายเป็นอนุภรรยาได้

ซูเมิ่งจู๋กัดแอปเปิลคำหนึ่ง พลางมองตอบกลับไปอย่างเอ้อระเหย

“เจ้าจ้องแอปเปิลของข้าเพื่ออะไรกันรึ อยากกินก็ไปซื้อเองสิ วันนี้งานเลี้ยงบ้านข้าเลิกราแล้ว ไม่มีข้าวปลาอาหารเหลือไว้รับรองแขกที่ไม่ได้รับเชิญหรอก”

สีหน้าของเสิ่นเมิ่งเหยาพลันแข็งค้าง

เสวี่ยเช่อหานวางไม้กวาดไว้ข้างกำแพง ขมวดคิ้วมองไปทางลู่ฟ่าง

“เจ้ามาทำไม”

เขากับลู่ฟ่างล้วนเป็นนายร้อยในกองพันแนวหน้าด้วยกันทั้งคู่ ความสัมพันธ์ส่วนตัวนับว่าไม่ค่อยดีนัก

ทั้งสองคนมีแบบแผนการทำงานต่างกัน เหล่าทหารใต้บังคับบัญชาก็มักจะมีเรื่องกระทบกระทั่งกันบ่อยครั้ง

ยามปกติแทบไม่มีการไปมาหาสู่กันเลย

มุมปากของลู่ฟ่างแต้มรอยยิ้มบางเบา

“ได้ยินว่าบ้านเจ้าสร้างเรือนใหม่ วันนี้ข้าว่างพอดีจึงแวะมาดูเสียหน่อย”