กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“เมิ่งจู๋ เจ้าจะตัดรอนอย่างไร้เยื่อใยถึงเพียงนี้จริงหรือ เจ้าอย่าลืมเสียเล่า ว่ามารดาแท้ ๆ และน้องชายแท้ ๆ ของเจ้ายังอยู่ในเมืองหลวง”
“เจ้าเสวยสุขอิ่มหมีพีมันอยู่ที่ด่านชายแดน ทั้งซื้อม้าทั้งสร้างเรือน เจ้าไม่ไว้หน้ากันเช่นนี้ เคยคิดบ้างหรือไม่ว่าพวกเขาจะต้องใช้ชีวิตอะไรกัน”
ซูเมิ่งจู๋ชะงักฝีเท้าลง
หยางกุ้ยหงเห็นนางมีปฏิกิริยา ในใจก็พลันเกิดความฮึกเหิมมั่นอกมั่นใจขึ้นมาทันที
“หนทางสู่เมืองหลวงแสนไกล อะไรกันก็เกิดขึ้นได้ทั้งนั้น มารดาแท้ ๆ ของเจ้าร่างกายก็มิได้ดีแต่แรก หากวันใดบังเอิญสิ้นลมไป กระทั่งศพยังไม่มีผู้ใดมาเก็บ เจ้าจะไม่นึกเสียใจภายหลังหรือที่วันนี้ไม่ยอมช่วยข้า”
คอเสื้อของหยางกุ้ยหงพลันถูกนางกระชากคว้าไว้หมับ
“เจ้าพูดอะไรกันนะ”
“เจ้า เจ้าจะทำอะไรกัน ข้าเป็นถึงแม่ของเจ้า มารดาของเจ้านะ”
ฝ่ามือหนึ่งฟาดลงบนดวงหน้าของนางอย่างหนักหน่วง
เสียงกระทบเนื้อฉาดฉาดดังสนั่นติดต่อกันหลายครา