ตอนที่ 100 เศษทองไม่กี่เม็ดแลกชีวิตไม่ได้

เสวี่ยเช่อหานฟังจบ แววตายิ่งเย็นชาและเคร่งขรึมขึ้น

เขาถามอีกว่าในเหมืองแร่มีคนคุมกี่คน หลังจากร่อนทองคำออกมาแล้วขนไปที่ใด ยามปกติส่งออกไปข้างนอกบ่อยเพียงใด

เสวี่ยเช่อหย่วนรู้ไม่มากนัก

เขารู้เพียงว่าทุก ๆ สองสามวัน จะมีรถม้าคลุมผ้าดำหลายคันเข้ามา ยามรถม้าออกไป ทั้งข้างหน้าและข้างหลังล้วนมีคนขี่ม้าคุ้มกัน

ส่วนทองคำส่งไปที่ใด คนทำงานเยี่ยงพวกเขาไม่มีทางล่วงรู้ได้เลย

เสวี่ยเช่อหานมองไปทางทิศของเหมืองแร่อีกแวบหนึ่ง

เขาเสี่ยงอันตรายมาถึงที่นี่เที่ยวหนึ่ง จะกลับไปมือเปล่าไม่ได้เป็นอันขาด

ซูเมิ่งจู๋ชอบเงิน และก็ชอบทองคำเช่นกัน

“พี่ใหญ่ ท่านอย่าได้คิดหมายตาเรื่องทองคำเชียวนะ”

เสวี่ยเช่อหย่วนเห็นสายตาเขา ก็ตกใจจนรีบดึงตัวเขาไว้