ตอนที่ 95 ขายใบชา

ซูเมิ่งจู๋นั่งลงฝั่งตรงข้ามของนายน้อยโม่ สายตาจับจ้องไปที่ขนมบนโต๊ะ

ขนมทั้งสี่จานจัดวางไว้อย่างประณีตบรรจงยิ่งนัก

มีทั้งขนมเปี๊ยะกรอบที่ทำเป็นรูปดอกชา ทั้งยังมีขนมก้อนกลมคลุกงาและเกล็ดน้ำตาล แต่ละชิ้นล้วนมีขนาดไม่ใหญ่ สีสันก็งดงาม มองปราดเดียวก็รู้ว่ามิใช่ของที่วางขายในร้านค้าทั่วไป

นายน้อยโม่มองตามสายตาของนางไป พลางเอ่ยอย่างเรียบเฉย:

“ขนมเหล่านี้เป็นพ่อครัวที่มาจากเมืองหลวงทำขึ้น ในร้านค้าที่ด่านชายแดนหาซื้อไม่ได้”

เขายกมือขึ้นเล็กน้อย

“ภรรยาซูชิมดูได้”

ซูเมิ่งจู๋หยิบขนมเปี๊ยะกรอบขึ้นมาสองชิ้นก่อน แล้วยื่นให้โม่เสี่ยวเหย่ที่ยืนอยู่ด้านข้าง

“นายน้อยเจ้าของกิจการก็บอกแล้ว นี่เป็นขนมที่หากินไม่ได้ในด่านชายแดน เจ้าเร็วเข้า ชิมดูสิ”

โม่เสี่ยวเหย่ยืนอยู่ตรงนี้ ไม่รู้ว่าจะวางมือไม้อย่างไรดี ยิ่งมิต้องเอ่ยถึงเรื่องกินขนมต่อหน้านายน้อยเจ้าของกิจการโรงน้ำชาหนานซาน