ตอนที่ 94 อายุสิบเจ็ดปีก็กล้ากล่าวว่าชาชั้นดีทั่วหล้าอยู่ที่ตระกูลพวกเจ้าแล้วหรือ?

หลังจากพูดคุยเรื่องม้าเสร็จสิ้น นางก็เอ่ยถามอีกว่า “ท่านนายอำเภอ ร้านชาที่ดีที่สุดในเมืองบริวารคือร้านใดหรือเจ้าคะ”

นายอำเภออิ่นกล่าวว่า “โรงน้ำชาหนานซาน โรงน้ำชาตั้งอยู่สุดถนนหงส์แดง ติดกับแม่น้ำสายใหญ่ที่สุดในเมือง”

“นายจ้างของโรงน้ำชาหนานซานมีไร่ชาอยู่ทางใต้เช่นกัน โดยเฉพาะชาหนานซานแดงของบ้านพวกเขา ว่ากันว่าปีหนึ่งได้เพียงไม่กี่สิบจิน มีเงินก็ใช่ว่าจะหาซื้อได้”

ดวงตาของซูเมิ่งจู๋เป็นประกายวับ

นางชอบขายสิ่งที่ผู้อื่นไม่มีเป็นที่สุด

“พี่สาว พวกเราไปโรงน้ำชาก่อนเถิด”

“ม้าฝากไว้ที่จวนของพวกท่านให้หญ้าให้อาหารสักหน่อย ข้าจะกลับมาจูงไปในภายหลัง”

เสวี่ยเยี่ยนรีบสั่งให้คนไปเคลียร์คอกม้าที่เรือนหลังออกมาห้องหนึ่ง

ซูเมิ่งจู๋กับโม่เสี่ยวเหย่สะพายเข่งไม้ไผ่คนละใบ เดินไปตามถนนหงส์แดงมุ่งหน้าสู่โรงน้ำชาหนานซาน

ยิ่งเดินไปข้างหน้า อาคารร้านค้าบนท้องถนนก็ยิ่งโอ่อ่าภูมิฐาน