ตอนที่ 89 ค้าขายก็ส่วนค้าขาย มอบของขวัญก็ส่วนมอบของขวัญ

ณ หมู่บ้านครัวเรือนทหารที่อยู่ห่างออกไปร้อยลี้ ซูเมิ่งจู๋ยังคงไม่รู้เลยว่า ของที่ตนคิดค้นขึ้นมาส่งเดช ได้ช่วยชีวิตสองพ่อลูกตระกูลเสวี่ยไว้แล้วถึงสองชีวิต

เจียงหว่านผิงนอนซมอยู่บนเตียงหลายวัน หลังจากกินแม่ไก่แก่ไปหนึ่งตัว มื้อต่อ ๆ มาก็มีเพียงน้ำแกงผักป่าที่เสวี่ยหนิงต้มให้

ในที่สุดก็ทนต่อไปไม่ไหว

วันนี้พอฟ้าเพิ่งสาง นางก็เปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าตัวเก่าที่ซักจนซีดขาว ถือตะกร้าตรงไปยังเชิงเขาเพื่อขุดผักป่า

เสวี่ยหนิงยืนอยู่หน้าประตูรั้วลานบ้าน มองเงาหลังของนางที่เดินไกลออกไป เนิ่นนานก็ยังดึงสติกลับมาไม่ได้

“พี่สะใภ้ ท่านแม่ไปขุดผักป่าจริง ๆ ด้วย”

“นางมีมือมีเท้า หิวขึ้นมาก็ย่อมรู้จัดหาของกินเองเป็นธรรมดา” ซูเมิ่งจู๋คร้านจะปั้นหน้าดีใส่เจียงหว่านผิง “แต่ก่อนไม่ขยับเขยื้อนก็เพราะรู้ว่าถึงนอนเฉย ๆ ก็มีคนคอยปรนนิบัติ”

“ยามนี้ไม่มีผู้ใดตามใจ แข้งขาก็คล่องแคล่วขึ้นมาทันตาเห็นเชียว”

ครั้นถึงยามเที่ยง เจียงหว่านผิงสะพายผักป่าครึ่งตะกร้ากลับมา นางตักธัญพืชผสมมาต้มโจ๊กด้วยตนเอง