ตอนที่ 76 ล่าเสือกลับมากลางดึก

ชายวัยกลางคนที่เดินตามหลังผู้ใหญ่บ้านอดมิได้ที่จะก้มหน้าหัวเราะคิกคัก

ผู้ใหญ่บ้านถลึงตาใส่มันแวบหนึ่ง

“เจ้าอย่าได้มาพูดจาเพ้อเจ้อเหลวไหลอยู่ที่นี่ กฎย่อมเป็นกฎ หมาป่าย่อมเป็นหมาป่า”

“เช่นนั้นท่านก็จงวัดตามกฎเถิด” ซูเมิ่งจู๋ขยับหลีกทางไปหนึ่งก้าว “เรือนของนายร้อยควรใหญ่โตเพียงใด ข้าย่อมไม่แย่งชิงเกินไปแม้แต่ชุ่นเดียว

หากมิได้เกินเลยระเบียบ ท่านก็อย่าได้ยกเอาสถานะของข้ามาพูดจาเอาความ

เงินล้วนเป็นข้าที่หามาทีละอีแปะ ที่ดินก็ใช้เงินซื้อมา ช่างฝีมือและวัสดุก็ล้วนจ่ายราคาให้อย่างเต็มที่แล้ว เสิ่นเมิ่งเหยาก็เป็นทาสนักโทษเช่นกัน เจ้ากล้าไปพูดกับนายร้อยลู่เช่นนี้หรือไม่ว่าเขาไม่ควรสวมเสื้อคลุมผ้าไหมไม่ควรอยู่เรือนที่ดี?”

แต่เดิมผู้ใหญ่บ้านกลัวว่าลานเรือนนี้จะสร้างใหญ่โตเกินไป ภายหน้าจะนำพาความเดือดร้อนมาให้จึงได้ตั้งใจมา

ยามนี้ถูกถ้อยคำชุดใหญ่ของนางอุดปากจนสิ้นอารมณ์โมโห ได้แต่อธิบายว่า

“ข้าก็มิได้ห้ามไม่ให้เจ้าสร้าง พรุ่งนี้ข้าจะให้คนมาวัดดูสักรอบ ขอเพียงเรือนหลัก เรือนข้างไม่เกินระเบียบเรือนนายร้อย กำแพงลานเรือนจะสร้างสูงเท่าใด ข้าก็ไม่ยุ่งเกี่ยวกับเจ้า”

“เช่นนั้นก็ตกลงเถิด”