กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เจียงหว่านผิงโกรธจนริมฝีปากสั่นระริก
“เจ้า... เจ้ากล้าพูดกับข้าเช่นนี้รึ”
“ข้าพูดไม่ชัดเจนพออีกหรือ” ซูเมิ่งจู๋ยืนพิงเตาไฟ เอ่ยเนิบนาบว่า “แม่สามี คนเราย่อมมีได้มีเสีย ท่านสูญเสียโอกาสที่จะได้กินอาหารเลิศรส แต่กลับได้ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนวัยยี่สิบกว่าปีที่ต้องขายแม่แท้ ๆ เพื่อเกาะกินมาถึงสองคน”
นอกห้องครัวเงียบสงัดลงชั่วขณะ
โม่เสี่ยวเหย่เกือบจะสำลักแป้งทอดในปาก รีบก้มหน้าซดน้ำแกง
ลูกศิษย์ทั้งสองของปรมาจารย์หนิวกลั้นหัวเราะจนไหล่สั่นระริก
ส่วนป้าซ่งเงยหน้ามองฟ้า แสร้งทำเป็นไม่ได้ยินอะไรกัน
ใบหน้าของเจียงหว่านผิงเดี๋ยวเขียวเดี๋ยวขาว
“อวิ่นหลี่กับอวิ่นเจียสุขภาพไม่ดี ข้าเป็นแม่ของพวกเขา ข้าไม่ดูแลแล้วใครจะดูแล”
“ย่อมต้องดูแลอยู่แล้ว”