เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ซูเมิ่งจู๋กำลังครุ่นคิดว่าเนื้อแห้งสองร้อยจินนี้จะขายได้เงินกี่ตำลึง เสียงของหัวหน้ากลุ่มครัวเรือนเฝิงก็ดังขึ้นนอกลานเรือน
“ภรรยานายร้อยอยู่บ้านหรือไม่”
นางรีบเก็บไหใหญ่หลายใบกลับเข้ามิติ เหลือไว้ในห้องเพียงสองไหเล็ก จึงเปิดประตูออกไป
หัวหน้ากลุ่มครัวเรือนเฝิงมีสีหน้ายินดีเต็มเปี่ยม พอเข้ามาในลานเรือนก็กดเสียงต่ำเอ่ยว่า
“เรื่องที่ดินผืนทางใต้นั้นจัดการเรียบร้อยแล้ว ผู้ใหญ่บ้านยอมเปิดปากยกที่ดอนผืนนั้นตั้งแต่ฝั่งตะวันออกของคูระบายน้ำไปจนถึงนอกผืนป่าให้เป็นของบ้านเจ้าทั้งหมด”
“กว้างใหญ่เพียงใดหรือ”
“วัดขนาดจริงจังออกมาได้สี่หมู่เจ็ดเฟิน ล้วนเป็นที่ดินลาดเขารกร้าง ตกไปอยู่ในมือผู้อื่นก็ไม่มีประโยชน์อะไรกัน จึงคิดตามราคาที่รกร้างเป็นสิบตำลึงเงิน”
เงินสิบตำลึงเงินซื้อที่ดินปลูกบ้านได้เกือบห้าหมู่
นับว่าถูกจนมิอาจถูกไปกว่านี้ได้แล้ว
ซูเมิ่งจู๋กลับเข้าห้องไปหยิบเงินอย่างคล่องแคล่วว่องไว