กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
หัวหน้ากลุ่มครัวเรือนเฝิงขมวดคิ้ว
“ทางทิศใต้อยู่ใกล้ป่าเขามากกว่า กองรักษาการณ์จัดสรรให้พวกเราครัวเรือนทหารเหล่านี้มาตั้งรกรากอยู่ที่นี่ เดิมทีก็มีเจตนาให้พวกเราคอยกันสัตว์ป่าชาวหู คอยกันภัยพิบัติแทนกองรักษาการณ์อยู่แล้ว ผู้อื่นล้วนแทบอยากจะย้ายไปทางทิศเหนือ เหตุใดเจ้าถึงยังจะไปทางทิศใต้อีกเล่า”
“ทางทิศใต้พื้นที่กว้างขวางเจ้าค่ะ”
“พื้นที่กว้างขวางมีประโยชน์อะไรกัน เมื่อคืนหมาป่าเพิ่งจะลงมาเองนะ”
“ดังนั้นข้าจึงต้องสร้างให้แข็งแรงมั่นคงยิ่งขึ้นเจ้าค่ะ”
หัวหน้ากลุ่มครัวเรือนเฝิงเกลี้ยกล่อมอยู่หลายครา ครั้นเห็นนางตั้งใจแน่วแน่แล้วจึงทำได้เพียงพยักหน้า
“ตกลง เจ้าช่วยชีวิตภรรยาของข้าไว้ เรื่องเพียงเท่านี้ข้าจะช่วยวิ่งเต้นให้เจ้าสักเที่ยว ขอเพียงผู้ใหญ่บ้านประทับตรา ที่ดินรกร้างผืนนั้นเจ้าก็เลือกเอาสักแห่งเถิด ทว่าข้าต้องขอเตือนไว้ล่วงหน้า ภายหน้าหากมีฝูงหมาป่าลงจากเขามาจริง ๆ เจ้าอย่าได้มานึกเสียใจภายหลังเล่า”
“ข้าไม่เสียใจภายหลังแน่นอนเจ้าค่ะ”
หลังจากทั้งสองตกลงกันเรียบร้อย
ซูเมิ่งจู๋ก็พาเสวี่ยหนิงไปดูที่ดินทางทิศใต้