กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ในแววตาของเจียงหว่านผิงแทบจะพ่นไฟออกมา
“เจ้าเป็นแค่ลูกสะใภ้ที่เพิ่งแต่งเข้ามา มีสิทธิ์อะไรกันมาเป็นเจ้าการในตระกูลเสวี่ย”
“อาศัยที่ข้าต้องการปกป้องเช่อหย่วนกับเสี่ยวหนิง ไม่อาจเบิ่งตาดูพวกเขาถูกคนเหยียบย่ำจมโคลน” ซูเมิ่งจู๋สวนกลับ “และอาศัยที่ซุนอวิ่นหลี่กับซุนอวิ่นเจียอายุยี่สิบกว่าปีมีมือมีเท้า ไม่ควรเกาะดูดเลือดเด็ก ๆ ตระกูลเสวี่ยไปชั่วชีวิต”
“หากท่านคิดว่าข้าไม่มีคุณสมบัติ เช่นนั้นก็เชิญผู้ใหญ่บ้านและหัวหน้ากลุ่มครัวเรือนมาแยกครัวเรือนเถิด”
หัวหน้ากลุ่มครัวเรือนเฝิงถือเอกสารเสมียนทหารยืนอยู่ด้านข้าง
นิ่งเงียบมิได้เอ่ยปากห้ามปราม
เจียงหว่านผิงมองชายที่ใช้ชีวิตร่วมกับตนมาสิบกว่าปี โทสะในแววตาค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นความผิดหวัง
“ข้าไม่ยินยอมแยกครัวเรือน”
นางเอ่ยทีละคำ “เสวี่ยต้าซาน ข้าแพ้แล้ว ข้าทุ่มเทใจให้กำเนิดบุตรธิดาแก่เจ้า เจ้าตอบแทนข้าเช่นนี้หรือ”
ใบหน้าหยาบกร้านของเสวี่ยต้าซานกระตุกวูบหนึ่ง