กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
หยางกุ้ยหงซวนเซวิ่งหนีออกจากประตูรั้วลานบ้าน
ซูเมิ่งจู๋ยืนกอดอกอยู่ที่หน้าประตู พลางถ่มน้ำลายใส่แผ่นหลังของนาง
“คราวหน้าหากยังกล้ามาอาละวาดที่บ้านข้าอีก ข้าจะจับเจ้าปักหัวลงไปในบ่ออุจจาระ ให้เจ้าได้เปรอะเปื้อนมโนธรรมของตนเองตั้งแต่หัวจรดเท้า”
หยางกุ้ยหงไม่แม้แต่จะกล้าหันศีรษะกลับมา ได้แต่กุมหน้าอกตนเองแล้วจากไป
นางต้องไปหาเสิ่นเมิ่งเหยา
ชาวบ้านที่เดินผ่านไปมาสองสามคนเห็นภาพฉากนี้เข้า ต่างพากันหดคอเดินเลี่ยงไปอีกทาง
รอจนกระทั่งเดินห่างออกไปไกล จึงอดไม่ได้ที่จะกระซิบกระซาบวิพากษ์วิจารณ์
“นั่นมิใช่แม่ของเมิ่งจู๋หรือ”
“อะไรกันแม่ คงทำร้ายจิตใจของเมิ่งจู๋เข้าแล้ว มิเช่นนั้นไฉนนางถึงคิดจะเปลี่ยนแซ่เล่า”
“สมควรโดนตีแล้ว ยังคิดจะรีดไถเงินของผู้อื่นอีก”