เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เสวี่ยเช่อหานถูกนางด่าจนต้องก้มหน้าลง
“ทว่าตอนนี้รู้ตัวก็ยังไม่นับว่าสาย” ซูเมิ่งจู๋เอ่ยอีกว่า “ข้าสอนพี่สาวทำปลาหมาล่ากับเนื้อวัวเนื้อแกะหม่าล่าแล้ว หากนางตั้งใจทำการค้า วันหน้าย่อมเลี้ยงดูตนเองได้ไม่มีปัญหา”
“ข้ายังทิ้งเงินให้นางอีกหนึ่งร้อยห้าสิบตำลึงเงิน มีฮูหยินอิ่นคอยคุ้มครอง ตัวนางเองก็มีเงินอยู่ในมือ ตระกูลเสวี่ยย่อมไม่อาจข่มเหงบงการนางได้อีก”
เสวี่ยเช่อหานเงยหน้าขึ้น
หนึ่งร้อยห้าสิบตำลึง สำหรับครอบครัวเช่นพวกเขานั้น นับเป็นเงินก้อนใหญ่โตมโหฬารจนไม่กล้าแม้แต่จะคิดฝัน
“เงินนั่นเจ้าไปทวงมาจากตระกูลถังจริง ๆ รึ?”
“อืม”
ซูเมิ่งจู๋กล่าวว่า “ข้ามิใช่พระโพธิสัตว์ที่มีชีวิต ตระกูลถังชดใช้มาหนึ่งพันกว่าตำลึง ข้าเจียดให้นางเพียงหนึ่งร้อยห้าสิบตำลึงเท่านั้น ที่เหลือล้วนเป็นของข้า”
เสวี่ยเช่อหานมองนางตาค้าง
เนิ่นนาน เขาพลันยื่นมือดึงนางเข้ามากอดแนบอก