กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ซูเมิ่งจู๋ก้าวลงจากคันนา คว้าเส้นผมของเสิ่นเมิ่งเหยาไว้หมับ เงื้อมือขึ้นฟาดฝ่ามือลงไปสองฉาด
ตบได้ทั้งรวดเร็วและเสียงดังกังวาน
เสิ่นเมิ่งเหยาคิดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่านางจะลงไม้ลงมือ ทั้งร่างพลันมึนงงไปหมด
“เจ้ากล้าตีข้าหรือ”
“ผู้ใดบ้างจะพูดจาข่มขู่ไม่เป็น” ซูเมิ่งจู๋กระชากผมของนางแน่นขึ้นอีก พลางเอ่ยเสียงเย็นเยียบ “ท่านป้ามีแค้นจะสะสางเดี๋ยวนั้น ไม่เคยเก็บไว้ถึงวันรุ่ง เจ้าอยากหาเรื่องเจ็บตัว ก็จงพูดจาข่มขู่ต่อไปเถิด”
“เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าตู้เจวียนตอนนี้มีจุดจบอะไรกัน คนก่อนหน้านี้ที่มาพูดจาข่มขู่ข้า บัดนี้แม้แต่ข้าวก็ยังกินไม่ค่อยจะอิ่มเลยกระมัง”
แก้มของเสิ่นเมิ่งเหยาแสบร้อนผะผ่าว
“ข้าจะบอกท่านแม่กับย่าของข้า ให้พวกนางมาตัดสินให้”
ซูเมิ่งจู๋ปล่อยมือนาง พลางตบมือด้วยความรังเกียจ
“เจ้าโตป่านนี้แล้ว ยังจะกลับบ้านไปฟ้องอีกหรือ”