ตอนที่ 50 โม่เสี่ยวเหย่

ยามเดินออกมาจากระดับหนึ่งเซียง เสวี่ยเช่อหย่วนลูบคลำถุงผ้าใส่เงิน ก้าวเดินจนตัวลอยไปหมด

“พี่สะใภ้ หัวปลาขายได้เงินจริง ๆ ด้วย ต่อไปเวลาฆ่าปลาต้องระวังให้มาก อย่าสับหัวปลาจนเละเทะเล่า”

ซูเมิ่งจู๋กล่าวว่า “วันหน้าเรื่องส่งของให้ระดับหนึ่งเซียงกับเหลียนเซียงโหลวมอบให้เจ้าจัดการ ทุกวันนำของไปเท่าใด เก็บเงินมาเท่าใด เจ้าต้องจดจำให้กระจ่างชัด หากขาดไปแม้แต่อีแปะเดียว จะหักเอาจากค่าข้าวของเจ้า”

เสวี่ยเช่อหย่วนรีบกอดถุงเงินไว้แน่นทันใด

“ข้ารับรองว่าจะไม่ขาดไปแม้แต่อีแปะเดียว”

ตลาดนัดยามบ่ายยังคงคึกคักเสียงดังเซ็งแซ่

ตาเฒ่าขายเครื่องปั้นดินเผาเก็บที่ทางไว้ให้พวกเขาจริง ๆ ด้านข้างวางไหใบเล็กที่ล้างสะอาดไว้เรียบร้อยแล้ว 50 ใบ

พ่อหนุ่มขายแป้งอบแลเห็นซูเมิ่งจู๋ ก็รีบแหกปากตะโกนทันที

“ภรรยาที่ขายชิ้นปลาหม่าล่ามาแล้ว แป้งอบร้อน ๆ เพิ่งออกจากเตา ประกบกินกับชิ้นปลาเข้ากันดียิ่งนัก”

ผู้คนที่ช่วงเช้าซื้อชิ้นปลาไม่ทันพากันกรูเข้ามาล้อมรอบในพริบตา