ตอนที่ 49 ลืมใครก็ไม่อาจลืมพวกเจ้า

เสวี่ยต้าซานและเสวี่ยเช่อหย่วนกลับมา ครั้นเห็นอาหารเต็มโต๊ะก็ดีใจจนเนื้อเต้น

มีลูกสะใภ้แล้วชีวิตความเป็นอยู่ดีขึ้นจริง ๆ

เจียงหว่านผิงจ้องมองอาหารเต็มโต๊ะ ในใจรู้สึกไม่เป็นสุข

แต่ก่อนของดีในบ้านล้วนตกเป็นของซุนอวิ่นหลี่และซุนอวิ่นเจียก่อนเสมอ

เด็ก ๆ ตระกูลเสวี่ยได้กินข้าวต้มข้น ๆ สักคำก็นับว่าไม่เลวแล้ว ทว่ายามนี้มีปลากินทุกมื้อ ซ้ำยังได้กินข้าวกล้องผสมข้าวสารขาวอีกด้วย

นางกำลังคิดถึงลูกชายทั้งสองคนก่อนหน้าอยู่นั้น นอกกำแพงลานบ้านพลันมีเสียงเรียกแผ่วเบาดังแว่วมา

“ท่านแม่”

เจียงหว่านผิงสะท้านไปทั้งร่าง รีบทอดสายตามองออกไปนอกลานบ้าน

เห็นเพียงซุนอวิ่นเจียหดตัวอยู่ใต้โคนกำแพง ครึ่งหน้าถูกแดดเผาจนแดงก่ำ กำลังมองนางตาละห้อย

นางรีบคีบหัวปลาชิ้นใหญ่ชิ้นหนึ่ง ยกชามข้าวเดินออกไปนอกประตู