ตอนที่ 40 หากเจ้ายอมฟังข้า ให้เขารับเจ้าเข้าเรือนเป็นอนุภรรยา

“ในใจเจ้าย่อมรู้ดีว่าขโมยปลาหรือไม่ เพียงแต่เจ้าโชคร้ายขโมยไม่สำเร็จก็เท่านั้น” ซูเมิ่งจู๋กัดมันฝรั่งไปหนึ่งคำ “วันหน้าหากไม่ถามข้าก่อนแล้วยื่นมือมาหยิบของของข้า จับได้ครั้งใดจะด่าครั้งนั้น หากเจ้าไม่เชื่อ ก็ลองดูได้เลย”

น้ำเสียงของนางราบเรียบ ยิ่งทำให้ผู้คนรู้สึกหนาวสะท้านในใจ

ซูเมิ่งจู๋ไม่สนใจนางอีก

แบ่งมันฝรั่งที่เหลืออีกสองสามหัวให้เสวี่ยหนิงและเสวี่ยเช่อหย่วน

สองพี่น้องกินมันฝรั่งไปคนละสามหัว

มันฝรั่งที่นึ่งสุกทั้งนุ่มทั้งร่วน จิ้มเพียงเกลือสินเธาว์เล็กน้อย กินลงท้องไปกลับทำให้อิ่มท้องยิ่งนัก

เสวี่ยหนิงค่อย ๆ กัดกินทีละคำเล็ก ๆ

แม้แต่เศษเล็กเศษน้อยที่ร่วงลงบนฝ่ามือก็ยังเลียจนสะอาดหมดจด

เสวี่ยเช่อหย่วนกินเร็วกว่า กลืนลงท้องรวดเดียวสามหัว แล้วเอาที่เหลือสองสามหัวห่อใบก่ออย่างดีก่อนยัดเข้าอกเสื้อ

“ท่านพ่อไปที่นาแล้ว ข้าจะเอามันฝรั่งสองสามหัวนี้ไปให้พวกเขา”