ตอนที่ 18 เขาไม่ได้ตระหนี่

ใบหน้าที่ถูกหนวดเคราปกคลุมของเสวี่ยเช่อหานมองไม่ออกถึงอารมณ์ยินดียินร้าย

เขาเดินตรงไปยังมุมที่มืดมิดที่สุดของถ้ำโดยไม่เอ่ยคำใดแม้แต่ประโยคเดียว

ซูเมิ่งจู๋เบะปาก

ระหว่างเกาะแข้งเกาะขาก็ต้องหาทางเพิ่มพูนพลังอำนาจ หากเกาะไม่ไหว ก็ต้องคิดหาวิธีเอาชีวิตรอดต่อไป

ยามที่เสวี่ยเช่อหานเดินออกมา ในมือพลันมีมีดสั้นสีดำเพิ่มมาหนึ่งเล่ม

ฝักมีดเย็บขึ้นจากหนังสัตว์

เขายื่นมีดสั้นมาตรงหน้าซูเมิ่งจู๋

ซูเมิ่งจู๋ดึงฝักมีดออก

คมมีดเรียวยาวบางเฉียบดั่งปีกจั๊กจั่น แฝงไว้ด้วยกลิ่นอายปราณปีศาจกระหายเลือดที่สะสมมาเนิ่นนานนับปี

สะท้อนเงาใบหน้าขาวซีดผอมแห้งราวกับผีสาวของนางได้อย่างชัดเจน