ตอนที่ 17 ใครรอดชีวิต คนนั้นคือหัวหน้า

ตะวันคล้อยต่ำทางทิศประจิม

พี่สะใภ้น้องสามีทั้งสองสะพายตะกร้าสะพายหลังที่อัดแน่นด้วยฟืนแห้ง เดินตามถนนดินมุ่งหน้ากลับหมู่บ้าน

เสวี่ยเช่อหานยืนอยู่ข้างหน้าไม่ไกล แสงอาทิตย์สาดส่องลงบนร่างของเขาราวกับชุบด้วยทองคำชั้นหนึ่ง

“พี่ใหญ่!”

เสวี่ยหนิงวิ่งเหยาะ ๆ เข้าไปสองก้าว

สายตาของเสวี่ยเช่อหานข้ามผ่านนางไป แล้วหยุดลงที่ร่างของซูเมิ่งจู๋

“เจ้ากลับบ้านไปก่อน หากท่านพ่อท่านแม่ถามถึงพี่สะใภ้ของเจ้า ก็บอกไปว่าถูกข้าพาตัวไประหว่างทาง พวกเราจะกลับช้าสักหน่อย”

เสวี่ยหนิงเต็มไปด้วยความสงสัยอัดแน่นในอก

นางเบะปาก มองซูเมิ่งจู๋ด้วยความอาลัยอาวรณ์อยู่หลายครา

“พี่สะใภ้ เช่นนั้นท่านรีบกลับมาเร็ว ๆ นะเจ้าคะ”