ตอนที่ 5 สตรีรับมือสตรี ลงมือเหี้ยมกว่ามีดชำแหละหมูเสียอีก

เด็กสาวตัวน้อยโยนผักป่าที่สับจนเละลงไปในน้ำที่ยังไม่เดือด

“รอจนถึงเดือนสิบสองหิมะตกหนักปิดภูเขา แม้แต่รากหญ้ายังขุดไม่ขึ้นมา ตอนนั้นแหละถึงจะเรียกว่าเอาชีวิตจริง ๆ ดังนั้นเริ่มตั้งแต่พรุ่งนี้ ฟ้าสว่างเจ้าก็ต้องตามข้าเข้าหลังเขา ผักป่าที่กินได้เก็บกลับมาให้หมด ตากแห้งเก็บไว้ต้มกินข้ามฤดูหนาว”

ซูเมิ่งจู๋ผึ่งหูฟังอย่างตั้งใจ

ฤดูหนาวเสบียงจะขาดแคลน

อำนาจสิทธิ์ขาดในการจัดสรรอาหาร ล้วนกุมอยู่ในมือของเจียงหว่านผิงผู้นั้นที่จนถึงบัดนี้ยังไม่ปรากฏตัว

เสวี่ยหนิงเงื้อมีดทำครัวขึ้น สับนกป่าเป็นชิ้น ๆ ดังชับ ๆ ไม่กี่ที แล้วกวาดตามขอบกระทะเหล็กลงไป

จากนั้น ไข่นกเปลือกสีเทาขนาดเท่าเล็บมือ 4 ฟองก็ถูกนางเคาะจนแตก