ตอนที่ 4 เสวี่ยหนิงแม่บ้านน้อย

เสวี่ยหนิงอ้าปากค้าง หญิงสาวผู้โชคร้าย

“พี่ใหญ่ วันนี้เหตุใดท่านจึงกลับมาเร็วเพียงนี้ พวกเรามุดเข้าป่าเขาไปทั้งวันโดยเปล่าประโยชน์ ในกับดักจับสัตว์และหลุมพรางไม่มีอะไรเลย”

เสวี่ยหนิงกระทืบเท้า หมุนตัวพุ่งเข้าไปในลานบ้าน

“ท่านพ่อกับพี่สองกลับมาแล้ว”

ซูเมิ่งจู๋ขยับสองขาที่ปวดเมื่อยไปพิงข้างกรอบประตู ยื่นศีรษะออกไปครึ่งหนึ่งเพื่อชะเง้อดูข้างนอก

ชายฉกรรจ์วัยสี่สิบเศษผู้มีรูปร่างค่อมเล็กน้อยสะพายธนูและลูกศร แบกดาบขึ้นสนิมคมบิ่นเล่มหนึ่งเดินอยู่ข้างหน้า บนใบหน้าซีกซ้ายมีรอยแผลเป็นขนาดใหญ่ผ่าตั้งแต่หน้าผากตรงลงมาถึงโหนกแก้ม เบ้าตาซ้ายยุบลงไป กระทั่งผิวหนังและเนื้อยังสมานติดกัน

คือเสวี่ยต้าซานท่านพ่อของเสวี่ยเช่อหาน

ด้านหลังมีเจ้าหนูวัยสิบสองสิบสามปีคนหนึ่งเดินตามมา