เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 230: ความหวาดกลัวอันยิ่งใหญ่
จางหยวนชิงพบว่าตนเองจับประเด็นสำคัญผิดไปแล้ว
เขาอาศัยประสบการณ์จากศาลเจ้าเทพารักษ์ อาศัยความรู้ที่สั่งสมมาจากการอ่านบทวิเคราะห์กลยุทธ์มากมาย จึงคิดไปเองตามสัญชาตญาณว่า ดันเจี้ยนเอาชีวิตรอดประเภทนี้ ผู้เดินแดนวิญญาณจำเป็นต้องค้นหาเบาะแสด้วยตนเอง เสาะหาวิธีรับมือกับวิกฤตภัย แล้วคลี่คลายวิกฤตเหล่านั้นไปทีละเปลาะ
เช่นเดียวกับที่เขาเคยทำในศาลเจ้าเทพารักษ์เมื่อตอนนั้น
ดังนั้น หลังจากเขาอาศัยข้อมูลผ่านพ้นวิกฤตตุ๊กตาผีมาได้สำเร็จ จึงกระตือรือร้นออกตามหากล่องชาดประทินผิว เพราะคิดว่าในกล่องชาดจะต้องมีหนทางคลี่คลายวิกฤตหุ่นกระดาษอยู่อย่างแน่นอน
ในความเป็นจริงก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ จากสิ่งนี้เขาจึงเข้าใจทะลุปรุโปร่งถึงกฎเกณฑ์ที่ว่าหุ่นกระดาษจะสังหารคนเพียงคืนละคน หรือไม่ก็เมื่อได้รับโลหิตบริสุทธิ์จนพึงพอใจแล้วจะยุติการเข่นฆ่า จนสามารถเอาชีวิตรอดมาได้
ทว่านี่ไม่สมเหตุสมผลเลย เทพท่องราตรีทุกคนไม่ได้มีต้นทุนเพียบพร้อมเช่นเขา
พูดได้ว่า เพียงแค่ความยากของสองด่านแรก เทพท่องราตรีร้อยละเก้าสิบเก้าจุดเก้าก็ไม่อาจผ่านไปได้แล้ว มีแต่ต้องตายสถานเดียว และนี่ก็ยังไม่ใช่วิกฤตที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของดันเจี้ยนด้วยซ้ำ
เขาจับประเด็นผิดไปแล้ว หมู่บ้านใบ้เป็นดันเจี้ยนเอาชีวิตรอด ไม่ใช่ดันเจี้ยนต่อสู้ (แม้ว่าการต่อสู้ก็เพื่อเอาชีวิตรอดเช่นกัน) การเอาชีวิตรอดคือภารกิจหลัก ตั้งแต่แรกเริ่มเขาไม่ควรเข้าต่อสู้เลยต่างหาก