เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 229: หนีตายหวุดหวิดและตาสว่าง
ใบหน้าของหุ่นกระดาษแข็งทื่อไร้อารมณ์ ปราศจากชีวิตชีวา ภายในเบ้าตาสีขาวซีด จุดสีแดงสดสองจุดนั้นกำลังจับจ้องเขม็งเข้ามายังใต้เตียงตรงๆ
ในชั่วพริบตานั้น หัวใจของจางหยวนชิงพลันกระตุกเกร็งอย่างรุนแรง ขนแขนลุกชันผุดตุ่มหนังไก่ขึ้นมาพราวพราย ความหวาดกลัวที่ไม่ได้สัมผัสมาเนิ่นนานเอ่อล้นขึ้นมาในอก
ความหวาดกลัวชนิดนี้ มิใช่เพียงความกลัวต่อวิกฤตภัยอันตรายทั่วไป หากแต่เป็นความหวาดกลัวที่มนุษย์มีต่อองค์ประกอบอันพิลึกกึกกือและน่าขนพองสยองเกล้าเสียมากกว่า
ดั่งเช่นหลังดูภาพยนตร์สยองขวัญจบแล้วไม่กล้าเดินออกไปเข้าห้องน้ำ ยามนอนหลับต้องดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปงมิดศีรษะ
ใช่แล้ว จางหยวนชิงถูกหุ่นกระดาษหลอกหลอนจนปลุกความกลัวในวัยเยาว์ให้ตื่นขึ้นมา
นับตั้งแต่กลายเป็นเทพท่องราตรี เขาไม่เคยพานพบกับสถานการณ์เช่นนี้มาก่อนเลย
ทักษะ "ท่องราตรี" ไปมาไร้ร่องรอย ไร้พ่ายในทุกสถานการณ์ ศัตรูที่ใช้เคล็ดวิชาสะกดข่มการท่องราตรีนั้นเขาเคยเจอมาบ้าง ทว่าวิญญาณแค้นที่มองทะลุการท่องราตรีได้โดยตรงนั้น นี่นับเป็นครั้งแรกเลยจริงๆ
ใช่แล้ว จางหยวนชิงมั่นใจอย่างยิ่งยวด หุ่นกระดาษกงเต็กมองเห็นตนเองแล้ว
แม้ในใจจะหวาดกลัวอย่างที่สุด ทว่าการกระทำกลับปราศจากความลังเลแม้แต่น้อย เขากลิ้งตัวปราดเดียวหลุดพ้นจากใต้เตียง เอื้อมมือคว้ากลางอากาศชักปืนพกกระสุนระเบิดออกมา แล้วเหนี่ยวไกอย่างเยือกเย็น