เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 231: สุสานโบราณที่แท้จริง
ทุกสิ่งทุกอย่างภายในสุสานโบราณ แตกสลายพังทลายลงท่ามกลางไอหยินที่หวีดหวิว เผยให้เห็นรูปลักษณ์ดั้งเดิมของมัน
——ทางเดินสายแคบเงียบสงัดคดเคี้ยว บ้านเรือนทรุดโทรมรกร้าง กระดาษแดงสีซีดจางจนดำคล้ำแปะอยู่บนประตูไม้ เศษรากหญ้าเหี่ยวแห้งและมอสส์แห้งกรังตามซอกกำแพง...
เขายังคงอยู่ในหมู่บ้าน ยังคงอยู่ที่เดิม การบุกป่าฝ่าดงข้ามเขาและการมุดผ่านหลุมโจรขุดสุสานก่อนหน้านี้ ล้วนเป็นเพียงภาพลวงตาฉากหนึ่งเท่านั้น
หลังจากหลุดพ้นจากมนตร์มายา จางหยวนชิงก็หันขวับกลับไปมองทางเดินแคบๆ อันเงียบสงัดเบื้องหลัง ไอหยินอันเข้มข้นเหนียวหนืดดั่งน้ำหมึกระลอกหนึ่ง กำลังพวยพุ่งทะลักมาจากสุดปลายทางเดินคดเคี้ยว
ม้วนตัวซัดสาดซ้อนทับกันเป็นชั้นๆ ราวกับกลุ่มควันหนาทึบ
และเบื้องหน้ากลุ่มควันหนาทึบที่กำลังม้วนตลบอยู่นั้น คือเจ้าตัวตลกน้อยที่กำลังแผดเสียงร้องไห้โฮ
มันตะกุยแขนขาทั้งสี่อย่างรวดเร็ว ร้องไห้ไปพลาง คลานเตลิดไปพลาง ระเบิดความเร็วที่เด็กวัยนี้ไม่พึงมีออกมา ไอหยินดั่งควันหนาทึบเบื้องหลังไล่กวดตามมันมาติดๆ พร้อมจะกลืนกินวิญญาณทารกน้อยเนื้อตัวกลมป้อมน่ารักตนนี้เข้าไปได้ทุกเมื่อ
ในเวลานี้ มันพึ่งพาผู้เป็นนายอย่างที่สุด ดั่งเช่นเด็กน้อยที่พึ่งพาบิดามารดา