เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 166: บังเอิญพบเจอ
คนที่อยู่ดีๆ กลับต้องมาตายลงเช่นนี้เชียวหรือ? ซ้ำยังเป็นวิธีการตายที่วิปริตพิศวงและชวนสยองขวัญถึงเพียงนี้... จางหยวนชิงยืนอึ้งอยู่กับที่ สมองยังตามสถานการณ์ไม่ทัน
ฟู่ชิงหยางกลับดูสุขุมเยือกเย็นและเจนจัด หยิบคีย์การ์ดออกมาเปิดประตูเหล็ก เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบสงบว่า
"เข้าไปดูว่ามีร่างวิญญาณหลงเหลืออยู่หรือไม่"
"ครับ ได้ครับ..." จางหยวนชิงได้สติ สะกดข่มความตื่นตระหนกในใจ ก้าวยาวๆ เข้าไปในห้องขัง แล้วหยุดลงข้างเตียง
ดวงตาทั้งคู่ของเขาผุด "ของเหลว" สีดำสนิทข้นคลั่กขึ้นมาบดบังตาขาว กวาดสายตาพินิจมองรอบทิศครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้าว่า
"ไม่มีร่างวิญญาณหลงเหลืออยู่เลยครับ ชื่อเยว่อันวิญญาณแตกสลายไปแล้ว ตายอย่างหมดจดจริงๆ"
พูดพลาง พลังงานในเบ้าตาก็ค่อยๆ สลายไป ดวงตากลับคืนสู่สภาพปกติ
ฟู่ชิงหยางครุ่นคิดครู่หนึ่ง "วิชาสาปสังหารของหมอผีกู่ สามารถสาปสังหารระดับปราชญ์ศักดิ์สิทธิ์จากระยะไกลได้ แสดงว่าระดับขั้นของผู้ใช้วิชาต้องสูงส่งมาก ซ้ำยังน่าจะกุมวันเดือนปีเกิดเวลาตกฟาก เลือดเนื้อ หรือเส้นผมที่เป็นสื่อเชื่อมโยงของชื่อเยว่อันเอาไว้"
วิชาสาปสังหารของหมอผีกู่ องค์กรเบื้องหลังของชื่อเยว่อันคือสมาคมพลังวิญญาณงั้นรึ? ไม่สิ หากเป็นเช่นนั้น ตอนตรวจสุขภาพครั้งใหญ่คงกระชากหน้ากากเขาออกมาได้แล้ว คนที่ใช้วิชาสาปสังหารได้ไม่จำเป็นต้องเป็นหมอผีกู่เสมอไป อาจอาศัยไอเทมช่วยก็เป็นได้... จางหยวนชิงเอ่ยเสียงขรึม