เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 165: แผดเผา
เสี่ยวหยวนพูดจบ ก็นิ่งรออยู่สองวินาที จากนั้นจึงจับลูกบิดประตูแล้วค่อยๆ บิดเปิดออกเบาๆ
ทัศนียภาพเบื้องหน้าแปรเปลี่ยนไปตามกัน ทางเดินของโรงแรมบิดเบี้ยวระลอกคลื่นดุจผิวน้ำ กลายสภาพเป็นพระอุโบสถอันเก่าแก่เคร่งขรึม องค์พระพุทธรูปขนาดใหญ่โตคีบดอกไม้ก้มพระพักตร์ พระเนตรกึ่งเปิดกึ่งปิด ทั้งเปี่ยมด้วยความเมตตากรุณาและดุดันอำมหิต
เสี่ยวหยวนกวาดสายตาพินิจองค์พระพุทธรูปอย่างละเอียดรอบหนึ่ง ก่อนจะลอบดึงสายตากลับมา
วัดพุทธแห่งนี้คือแดนมายาแห่งหนึ่ง ซึ่งกำเนิดมาจากภาพมายาในจิตใจของปรมาจารย์อู๋เหิน มิได้มีอยู่จริงในโลกความเป็นจริง
พระพุทธรูปที่ดูกึ่งเมตตากึ่งดุร้ายองค์นั้น คือสิ่งจำลองจากจิตใจของปรมาจารย์อู๋เหิน เขารังสรรค์วัดพุทธแห่งนี้ขึ้นมาเพื่อกักขังตนเองไว้ภายใน
พระพุทธรูปเป็นสัญลักษณ์แทนก้นบึ้งของจิตใจปรมาจารย์อู๋เหิน ตราบใดที่พระพุทธรูปไม่ขยับ ปรมาจารย์อู๋เหินก็จะไม่สูญเสียการควบคุม
หากวันใดที่พระพุทธรูปสลายความเมตตาลง และแปรเปลี่ยนเป็นท้าววัชรปาณีผู้เบิกตาถลึงเกรี้ยวกราด นั่นย่อมเป็นข้อพิสูจน์ว่าปรมาจารย์อู๋เหินไม่อาจควบคุมจิตสังหารในใจได้อีกต่อไปแล้ว
"ท่านปรมาจารย์อู๋เหิน หยวนสื่อเทียนจุนได้ช่วยโค่วเป่ยเยวี่ยล้างแค้นสำเร็จแล้ว หนี้แค้นในอดีตของเด็กคนนี้สิ้นสุดลงแล้ว เขายินดีจะกลับมาอยู่ใต้ร่มเงาของท่านเพื่อฝึกฝนบำเพ็ญตนใหม่อีกครั้งค่ะ" เสี่ยวหยวนเอ่ยอย่างจริงใจ
"ได้โปรดยอมรับเขาด้วยเถอะค่ะ"