เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 105: สัญชาตญาณล่าสมบัติ
เสียงเคาะประตูดังก้องกังวานภายในห้องพักครูอันเงียบสงัด เฮยอู๋ฉางผู้มีดวงตาเรียวเล็กและใบหน้ายาวดั่งม้าปรายตามองลูกน้องแวบหนึ่ง
เส้าฟู่ผู้ชุ่มฉ่ำเขยิบเข้าใกล้ขอบประตูอย่างระแวดระวัง ก่อนจะกระซิบถามเสียงเบา "ใครน่ะ"
นอกบานประตูมีน้ำเสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยดังขึ้น "ฉันเอง!"
สีหน้าของ "เส้าฟู่ผู้ชุ่มฉ่ำ" ฉายแววยินดี รีบเปิดประตูรับทันใด
เขามีความสัมพันธ์อันดีกับฟ้าดินอยุติธรรม ภายในกลุ่มเล็กๆ ของเฮยอู๋ฉาง รสนิยมของพวกเหิงสิงอู๋จี้ล้วนถูกลูกพี่เฮยอู๋ฉางกลืนกินครอบงำไปหมดแล้ว จนค่อยๆ หมดสิ้นความสนใจในสตรีเพศปกติไปทีละน้อย
มีเพียงฟ้าดินอยุติธรรมกับเส้าฟู่ผู้ชุ่มฉ่ำเท่านั้น ที่ยังคงมีความพิศวาสอันเร่าร้อนต่อเพศตรงข้ามที่มีสองขา และรังเกียจหลีกหนีพวกอสูรเพศเมียให้ไกลสุดกู่
ท่ามกลางความมืดมิดนอกบานประตู ฟ้าดินอยุติธรรมยืนตระหง่านนิ่งเงียบ สายตาอันเย็นชาปรายมองเฮยอู๋ฉางและเส้าฟู่ผู้ชุ่มฉ่ำ คล้ายกำลังตรวจสอบยืนยันสิ่งใดบางอย่าง
เมื่อเห็นสีหน้าอันเย็นชาและแววตาแปลกหน้าของสหาย เส้าฟู่ผู้ชุ่มฉ่ำก็พลันใจหายวาบ ชั่วขณะถัดมา เขาก็แลเห็น "ฟ้าดินอยุติธรรม" ล้วงเอารูปปั้นดินเหนียวขนาดเท่าฝ่ามือออกมาจากกระเป๋าเสื้อ
รูปปั้นดินเหนียวชิ้นนี้เป็นรูปยักษ์เปลือยท่อนบน กำลังแบกภูเขาลูกมหึมาไว้บนหลังและก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างยากลำบาก