ตอนที่ 9 ตบไปก็ไม่เจ็บใจ anyway

ตอนที่ 9 ตบไปก็ไม่เจ็บใจ anyway

เสิ่นเนี่ยนเนี่ยนยื่นสองมือออกไปข้างหน้าราวกับกรงเล็บ สิบนิ้วงอเป็นตะขอ เป้าหมายพุ่งตรงไปยังใบหน้าของเสิ่นเจี้ยนเวย

เปียผมของเธอสะบัดอยู่บนบ่า วิ่งเหยาะ ๆ เข้ามา ราวกับจะกลืนกินเสิ่นเจี้ยนเวยทั้งเป็น

เสิ่นเจี้ยนเวยไม่ได้หลบ

เธอยืนอยู่ที่เดิมมองเสิ่นเนี่ยนเนี่ยนพุ่งเข้ามา มองเธอแกว่งแขนขึ้น มองฝ่ามือนั้นที่หอบลมพัดเข้าหาใบหน้าของตน เสิ่นเจี้ยนเวยยกมือขึ้น คว้าข้อมือของเสิ่นเนี่ยนเนี่ยนไว้ได้เต็มกำ

มือของเสิ่นเนี่ยนเนี่ยนค้างอยู่กลางอากาศ ขยับเขยื้อนไม่ได้

เสิ่นเนี่ยนเนี่ยนชะงักไปครู่หนึ่ง กำลังมือของเสิ่นเจี้ยนเวยมากขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

แม้แต่เสิ่นเจี้ยนเวยเองก็ยังชะงักไปชั่วขณะ