กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 465 ในที่สุดก็ไม่เหมือนวันวานของวัยเยาว์ 81
“ยังเป็นหวัดไม่หาย รีบกลับไปนอน”
เว่ยซือหลวี่ก้มตัว เอามือแตะหน้าผากชิงอันเพื่อวัดไข้ พอแน่ใจว่าไม่มีไข้จึงค่อยวางใจ
“พี่ชายคนที่สอง อย่าโกรธฉันเลย พี่จะคอยสนับสนุนและคุ้มครองสิทธิ์ในความเป็นอิสระกับเสรีภาพของฉันเหมือนเมื่อก่อนได้ไหม?”
ชิงอันนั่งบนโซฟา กะพริบดวงตาไร้เดียงสามองเว่ยซือหลวี่
เว่ยซือหลวี่จนปัญญากับลูกไม้อันไร้ยางอายของเธอ แต่ก็ยังไม่ยอมใจอ่อน
“กลับไปนอนก่อน”
เขาเหนื่อยมากเหมือนกัน ไม่อยากตัดสินใจอะไรตอนที่สมองยังไม่ปลอดโปร่ง
ชิงอันเห็นว่าพี่ชายเหนื่อยแล้ว จึงไม่ตื๊อต่อ