กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 439 ไม่เหมือนวันวานวัยเยาว์ 55
ชิงอันก้มหน้าเปิดหนังสือต่อ แต่หางตากลับอดเหลือบมองคนข้าง ๆ ไม่ได้
หลังลู่เหยียนโจวนั่งลง เขาหยิบกระเป๋าดินสอกับสมุดบันทึกออกมา ท่วงท่าเชื่องช้าไม่รีบร้อน ใบหน้าก็ไร้สีหน้าเกินจำเป็น
ในห้องเรียนยังมีคนกระซิบคุยกัน แต่เขาทำเหมือนไม่ได้ยิน ปากกาหมึกซึมหมุนไปมาระหว่างนิ้วยาวเรียว
จู่ ๆ เขาก็หยุดหมุนปากกา จ้องชิงอันนิ่ง “ตาเธอไม่สบายเหรอ?”
แย่แล้ว แอบกลอกตาถูกจับได้…
ชิงอันไอแก้เก้อสองครั้ง “เมื่อกี้มีอะไรเข้าตา แต่เอาออกแล้ว”
เธอไม่มองเขาอีก จ้องตัวหนังสือในหนังสือ แต่กลับอ่านไม่รู้เรื่องสักคำ