กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 438 ไม่เหมือนวันวานวัยเยาว์ 54
ชิงอันมองข้ามคำว่า “บางที” ไปโดยอัตโนมัติ ในประโยค “ตอนนี้ฉันอาจชอบจิงเป่ยมากกว่า” เธอรู้สึกเหมือนอลิซในแดนมหัศจรรย์
ก้าวเข้าสู่ห้วงฝันลับอันงดงามของเด็กสาว
หลายวันต่อจากนั้น เธอดื่มด่ำกับการเดินทางครั้งนี้อย่างเต็มที่
เธอเดินไปบนถนนหินแผ่นในฟลอเรนซ์ ตามที่เขาบอกแล้วเลี้ยวเข้าไปในตรอกแคบ ๆ แห่งหนึ่ง หน้าร้านเล็ก ๆ แขวนโคมไฟสีเหลืองนวล
เจ้าของร้านทักทายเธอด้วยภาษาอังกฤษสำเนียงแปร่งหู แล้วเชิญให้นั่ง
เธอสั่งสปาเกตตีซอสเนื้อตามที่เขาเคยแนะนำ แล้วนั่งกินช้า ๆ ตรงที่นั่งริมหน้าต่าง
เส้นบะหมี่เหนียวนุ่ม ซอสเข้มข้น อร่อยมาก
เธอคิดว่าเมื่อก่อนเขาเคยมานั่งตรงนี้ไหม ที่นั่งเดียวกัน รสชาติเดียวกัน